Thirrja: takim i Misterit të Zotit me misterin e njeriut

Thirrja: takim i Misterit të Zotit me misterin e njeriut

Gjovalin_simoniNga Dom Gjovalin Simoni

Aspekte teologjike dhe shpirtërore. Autenticiteti dhe dëshmia e jetës.

Historia e çdo thirrjeje Meshtarake ose e jetes së Kushtuar apo Martesore, është historia e pashprehshme e dialogut mes Zotit dhe njeriut, mes dashurisë së Hyjit që thërret dhe lirisë së njeriut që në dashuri i përgjigjet. Nëpërmjet thirrjes sonë Zoti gjen rrugëm më të mirë për të na shpëtuar, kjo është bukuaria e thirrjes! Ai bën besëlidhje në dashuri me ne sepse don që të na shpëtojë. Ky këndvështrim i thirrjes na bën atëherë më të përvujtë dhe na bën ta shohim thirrjen jo si një privilegj por si një rrugë mëshire që Zoti ka gjetur për të na dashur dhe shpëtuar edhe neve. Edhe Ungjijt na e paraqesin thirrjen si një takim i mrekullueshëm dashurie  mes Zotit dhe njeriut. Ky është Misteri i thirrjes, misteri që përfshinë jetën e çdo të krishteri, por që shfaqen haptazi në ato që Krishti i ka thirrur për të lënë gjithçka e për ta ndjekur së afërmi.[1] Krishti para se t’i zgjedhte apostujt për një mision të veçantë, i fton që të lënë gjithçka, për të jetuar thellësisht të bashkuar me Të, që të “qëndrojnë”  me Të (Mk 3,14). Nga kjo pjesë biblike shihet qartë dimensioni i Misterit, sepse thuhet se Jezusi zgjodhi “ata që deshi”, nuk jep mundësinë e një privilegji njerëzor por bën pjesë në Misterin e dashurisë së Zotit, që na ka zgjedhur madje “para krijimit të botë” (Ef 1,3-4).

Feja e  Thirrja

Thirrja e ka burimin në fe. Nuk mund t’ia dhurojmë jetën dikujt nëse nuk kemi besim në të. Prandaj dua të ndalem pak në këtë aspekt të besimit meqë jemi edhe në Vitin e Fesë, dhe të shohim lidhjen e ngushtë që ekziston mes fesë dhe thirrjes.

Në Bibël shohim se fjala “Fe” vjen nga hebraishtja ’emûnah, që rrjedh nga fjala’amàn, që do të thonë mbështjetje. Fjala emûnah, mund të përkthehet qoftë si besnikëria e Zotit qoftë edhe  si besimi i njeriut. Njeriu besimtar e gjen  forcën kur besohet ne duart e Zotit besnik. Duke i shjelluar këta dy terme, Shën Agostini pohon: “Njeriu besnik është ai beson në Zotin që premton; Hyji besnik është ai që i jep njeriut atë që i ka premtuar”[2] E gjithë historia e popullit të Izraelit na mëson se si feja bëhet një rrugë e gjatë, një shkollë ku zemra e njeriut mëson ta adhurojë Zotin e vetëm dhe nga ana tjetër të pastrojë vetë zemrën nga idhujtaritë e shumta që e skllavizojnë atë. Kjo fe bën që Abrahami të jetojë në plotësi thirrjen e vet, në të gjitha dimensionet e saja; si mister, si luftë e brenshme por edhe si braktisje në duar e Mëshirës së pakufi të Hyjit tonë. Kjo fe mund të jetohet vetëm nëse është bërë përvoja personale e dashurisë dashurisë së Zotit që nuk na braktisë kurr, që na thërret për emër dhe që dërgon në mision me anë të thirrjes së veçantë që secilit i jep. Nga kjo siguri që Zoti më do përsonalisht lind edhe thirrja si “braktisje” në duart e Tij (Cencini)

Autenticiteti dhe dëshmia e jetës: promovimi më efikas i thirrjeve.

Duke marrë shkas nga ajo që thashë më lart se kemi qenë zgjedhur nga dashuria dhe bujaria e Zotit,  në këtë pjesë të dytë te reflektimit tonë kam dashur të theksoj autenticitetin tonë, ose vërtetësinë e jetës sonë në përkim me atë që kemi zgjedhur, dmth koherenca e jetës sonë. Kur jemi të vërtetë ose autentik në jetën tonë? Kur jetojmë në përkim me thirrjen që Zoti na ka bërë dhe me përgjegjësitë që kemi marrë në zgjedhjen tonë. Por ama autenticiteti i jetës sonë e ka burimin në dashurinë e Zotit i cili na ka dashur i pari. Nga kjo siguri dhe dashuri atëherë jemi të gatshëm ta dorëzojmë krejt jetën tonë dhe ta jetojmë në vërtetësi përkatësinë tonë ndaj Tij, ashtu siç na porositë Papa Benedikti ne Mesazhin e ditë botërore për thirrjet të këtij viti: Ta ndjekësh Jezusin do të thotë ta zhysim vullnetin tonë në vullnetin e Jezusit, t’ia japim Atij me të vërtetë përparësinë, ta vendosim Atë në vendin e parë në çdo gjë që bën pjesë në jetën tonë: në familje, në punë, në interesat personale dhe në veten tonë. Do të thotë t’ia dorëzojmë jetën tonë Atij, të jetojmë me Të në intimitet të thellë, të hyjmë përmes Tij në bashkim me Atin në Shpirtin Shenjt dhe, për rrjedhojë, me vëllezërit dhe motrat. Dhe ky bashkim i jetës me Jezusin është “vendi” i privilegjuar ku përjetohet shpresa dhe ku jeta do të jetë e lirë dhe e plotë! Janë fjalë medituese, të thella dhe të thjeshta, cilësi që e karakterizonin Papa Benediktin, që na tregojnë më së miri identitetin e thirrjes sonë. Nuk duhet t’i harxhojmë kot energjitë tona në efikasitet dhe në funksionalizëm baritor dhe të shkëputur nga Trungu që e përmbushë thirrjen tonë. Është e kotë! Njerëzit nuk kanë më nevojë për një meshtarë të tillë sepse sot kanë lindur struktura vetmjaftuese, bile edhe  më efikase se ne në këtë drejtim. Neve na takon të rrezatomë me jetën tonë këtë lidhje me Zotit, këtë gëzim të brendshëm të takimim me Të, që pastaj bëhet edhe burimi i shërbimit tonë baritor. E veçanta jonë qëndron se ne, edhe pse të varfër jemi plot me gëzimin e Zotit: “dua që gëzimi im të jetë në ju, e gëzimi juaj të jetë i plotë” (Gjn 15..).

Prandaj, asgjë më mirë se sa dëshmia e jetës nuk mund të jetë forcë thithëse për thirrjet e reja. Sot, të rinjt kanë nevojë për dëshmitarë, për njerëz që u tregojnë me jete konkrete se si jetohet sfida e dhurimit ndaj Zoti. Nuk duhet të sforcohemi ose t’i gënjejmë, të jemi relist; t’u tregojmë të mirat dhe vështirësitë që hasim në jetën e përditshme, por ama kjo le të jetë pjesë e një përvoje të vërtetë të thirrjes sonë. Nëse vërtet jemi të bindur për thirrjen tonë dhe se Zoti është thesari ynë që kemi lënë gjithçka për Të, atëherë, në fytyrën tonë do të shkëlqejë ky gëzim dhe do të jemi të kënaqur me jetën tonë.

Gëzimi i Thirrjes

Autenticiceti dhe dëshmia e thirrjes sonë bëhet e besueshme vetëm nëse jetojmë këtë gëzim të brendshmëm që është shenjë e një jete të realizuar në Krishtin. Por shpesh herë edhe ne bijt e këtij shekulli materialist dhe konsumist, e kërkojmë gëzimin ose më mirë mendojmë se gëzimi gjendet vetëm nëse kemi gjëra dhe vetëm nëse kënaqim nevojat tona. Papa Francesku në mesazhin drejtuar Seminaristëvë dhe Novicëve të këtij viti, 6 korrik 2013; thekson qartë se: gëzimi i vërtetë nuk vjen nga gjërat që kemi, jo! Lind nga takimi, nga marrëdhënia me tjetrin, lind nga fakti se ndihemi të pranuar, të kuptuar e të dashur; dhe kjo nuk është për një interesë çasti, por vetëm për tjetrin sepse tjetri është përson. Gëzimi atëherë lind nga një takim falas, nga fakti se dikush na thotë se “ti je i çmueshëm për mua!” Kjo është bukuria e gëzimit![3]

Kjo bëhet më e vërtetë kur Përsoni që më ka zgjedhur është Krishti, i cili më fton ta merr kryqin e të shkoj pas Tij, në mënyrë që ta gjej gëzimin e plotë të jetës. Nëse e kemi bërë këtë përvoje konkrete e personale të dashurisë së Krishtit, nuk mund të mos e rrezatojmë këtë gëzim në shërbimin tonë baritor. Kjo mendoj se është edhe çelësi kryesor që të rinjt vërejnë tek ne dhe  i bën të mendojë nëse ia vlen ta dhurosh jetën si një Meshtarë, apo i Kushtuar. Në lidhje me këtë qëndrim të të rinjve përballë nesh, është shumë e vërtetë sepse secili prej nesh përballë një sfide të re ka nevojë për njerëz që janë garant, ose më mirë për njerëz që e kanë kaluar të parët atë rrugë të pa njohur që ne duam të ndërmarrim. Besimi bazë, mbështetja dhe inkurajimi janë karakteristika të domosdoshme për të filluar një jetë të re. Prandaj del në pah figura e meshtarit si model (dëshmitarë) që i bën të rinjt më të sigurt dhe realist në zgjedhjen e tyre: Modeli shërben që përsoni të ndërtohet sipas përmbajtjeve të sakta dhe konkrete dhe jo në bazë të ideve abstrakte dhe kalimtare. Modeli është një përson njerëzor që i jep jetë dhe trup një realiteti të pashprehshëm.[4]

Modeli ose dëshmia e një përsoni (në këtë rast e meshtarit ose prindërit) bëhet përkthyes dhe tradhtues (traduce e tradisce, it.) i dashurisë së Zotit. Përkthyes, sepse e bën konkrete, e zbret në tokë dashurinë e Zotit dhe thirrjen e tij; tradhtues, sepse kurr nuk mund ta jetojmë plotësisht dashurinë dhe thirrjen e Zotit, kjo për shkak të dobësive dhe brishtësive njerëzore. Nga kjo atëherë shihet qartë se autenticiteti dhe dëshmia e jetës nuk janë vetëm fasadë, ose “për sy e faqe”, por është një ndikim eksistencial për përsonin. Sa më shumë që të jemi sipërfaqësor aq më pak jemi të besueshëm, kjo edhe nëse shfaqja e jashme është e përkryer por e rremë, rrezikojmë kështu një Kishë të imazhit farizeik. Është më mirë atëherë të jemi vetvetja ( t’u dëshmojmë të tjerve madhështinë e thirrjes por që kalon nëpërmjet brishtësisë njerëzore).

Ne e dimë mirë se nëse nuk ka progres ka edhe regres, dmth që ekziston rreziku edhe i mos ecjes përpara, përkundrazi i ecjes prapa, ose e thënë me fjalë të tjera i lindjes së shkandullit që bëhet kundër-dëshmi për jetën tonë. Desha të bëja të mijat dy prej kundërdëshmive që edhe Papa Francesçku u vë në dukje meshtarëve dhe motrave kur u flet seminaritëve: trishtimi dhe mungesa e atësisë dhe amësisë, (këtë të fundit na ka porositur edhe Mons. Angelo në nxitjet e tija për të punuar më shumë për thirrjet), që në fund të fundit janë të lidhura bashkë.

Thotë Papa: Pse jemi të trishtuar ose të pakënaqur? Ku është qendra e mungesës së gëzimit? Problemi është në lidhje me Celibatin. Po ju shpjegoj: ju seminaristë, meshtarë, motra ia keni kushtuar dashurinë tuaj Jezusit, dhe ia keni dhuruar zemrën Atij. Kjo ju ka çuar në betimim e Celibatit. Por besa e celibatit, nuk mbaron ditën e shugurimit ose të kushteve, por ecën përpara, bëhet një rrugë që pjekë në ne atësinë dhe amësinë baritore. E kur një meshtarë nuk  ndihet babë i një bashkësie ose një motër nënë me ato që punon, është i/e trishtuar.  Ja dhe problemi. Prandaj unë po ju them se rrënja e trishtimit në jetën baritore qëndron në faktin se mungon atësia dhe amësia që është edhe rrjedhojë e të jetuarit keq të Kushtimit tonë. Nuk mund të mendohet një meshtarë ose një motër pa këtë atësi e amësi (jo trashëgues).[5]

Trashëgimia jonë vjen nga fakti se jemi të dashuruar aq shumë me Krishtin e Kishën e Tij sa që ndihemi bashkëtrashigimtarë të mbretërisë qiellore. Prandaj kjo do të na frymëzojë një dashuri të thellë për Kishën dhe për njëri-tjetrin. Në lidhje me dashurinë dhe respektin për njëri tjetrin Papa na porositë që të kemi kujdes edhe “thashethemet” mes nesh, sepse mund të bëhen një kundër-dëshmi thirrjeje. Aq më tepër kur këta thashetheme mund të bëhen gurë që merr në thua për një të ri/ të re që është duke vendosur për jetën e vet. Edhe këto gjëra me pak rëndësi mund të ndikojnë në lindjen e një thirrjeje ose në guximin/ shkurajimin që i japim dikujt.

[1] KONGEGATA PER EDUKIMIN KATOLIK, Orientime për promovimin e thirrjeve Meshtarake, 2012.

[2] Krh. PAPA FRANÇESKU, Lettera enciclica Porta Fidei, EDB, Roma, 2013.

[3] Papa Françesku

[4] A. Cencini, A. Manenti: Psicologia e formazione, EDB,

[5] Papa Françesku

Previous Një Kishë e vjetër? - Intervista e fundit e Kardinal Martinit!
Next Françesku në Engjëllin e Tënzot: feja është forcë jete, që çliron e shëlbon

Sugjerime

Jeta Shpirtërore
Jeta Shpirtërore